Danish Girl, All About My Mother, Paris Is Burning തുടങ്ങി സീരിയസായി വിഷയങ്ങൾ പറയുന്നതോ, Tangerine പോലെ യാതൊരു സെന്റിമെന്റൽ സൈഡിലേക്ക് പോകാതെ കഥ പറയുന്നതോ ആയ LGBT കമ്യുണിറ്റിയെപ്പറ്റിയുള്ള സിനിമകൾ നമുക്കില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ മലയാളസിനിമയിൽ ഇത്തരം ആളുകളെ കോമഡിക്ക് വേണ്ടി ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്.എന്തായാലും ഞാൻ മേരിക്കുട്ടി പങ്കുവയ്ക്കുന്ന വിഷയം ശക്തമാണ്..ലളിതമാണ്..ആസ്വാദ്യകരവുമാണ്..

ആദ്യമായി രഞ്ജിത്ത് ശങ്കറിനും ജയസൂര്യയ്ക്കും മനസ്സ് നിറഞ്ഞ അഭിനന്ദനങ്ങൾ. ഇതുപോലൊരു വിഷയത്തെ ആധാരമാക്കി ഒരു സിനിമ ഇറക്കുമ്പോൾ ഓവറായി മെലോഡ്രാമ കലർന്ന് മോട്ടിവേഷൻ വചനങ്ങൾ വാരിവിതറി ഒരു അസഹനീയ അനുഭവമാക്കി മാറ്റുമോ എന്നൊരു ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു.എന്നാൽ യാതൊരു വിധത്തിലുള്ള കുറവുകളും തോന്നാത്ത വിധത്തിൽ മനോഹരമായി ഒരുക്കിയ ചിത്രമായാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്.

മേരിക്കുട്ടിക്ക് പോലീസ് ആകണം എന്നുള്ള ആഗ്രഹവും അതിനു വേണ്ടിയുള്ള ശ്രമങ്ങളും അവളോടുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ അകൽച്ചയും വെല്ലുവിളികളും ആദ്യപകുതി ആകുമ്പോൾ രണ്ടാം പകുതിയിൽ മേരിക്കുട്ടിയുടെ അതിജീവനമാണ് നമ്മൾ കാണുന്നത്. എല്ലാ രഞ്ജിത്ത് ശങ്കർ സിനിമകളും പോലെ വെല്ലുവിളികൾ..അതിജീവനം..ഒടുവിൽ വിജയം എന്നീ ഫോർമാറ്റിൽ തന്നെയാണ് ഈ സിനിമയും നീങ്ങുന്നത്.അതിനാൽ തന്നെ അടുത്തത് എന്ത്‌ എന്നുള്ള കാര്യത്തിൽ കൂടുതൽ ആകാംക്ഷ ഉണ്ടാകില്ല.പക്ഷെ അധികം വിരസത അനുഭവിക്കാൻ ഇടം നൽകാതെയുള്ള എഡിറ്റിംഗ്, അഭിനേതാക്കളുടെ മികച്ച പ്രകടനം എന്നിവ നമ്മെ സ്‌ക്രീനിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല.

ആണ്, പെണ്ണ് എന്നിങ്ങനെയുള്ള വേർതിരിവല്ല മരിച്ചു എല്ലാവരും മനുഷ്യരാണ് എന്ന് പറയുന്നതോടൊപ്പം ഇത് കഴിവിന്റെ ലോകമാണ് എന്നും കൂടെ ചേർക്കുന്നുണ്ട്. സിനിമയിൽ കണ്ട മറ്റൊരു കാര്യം ചുരുക്കം ആളുകൾ ഒഴികെ ബാക്കി എല്ലാവരും ട്രാൻസ്‌ജെൻഡർ വിഭാഗക്കാരെ ലൈംഗിക ആസക്തിയോടെ/വെറുപ്പോടെ നോക്കുന്നു എന്നതാണ്. നമ്മുടെ സമൂഹത്തെ തന്നെയാണ് അത് കാണിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.ഈയൊരു സിനിമ കൊണ്ട് അതിനു മാറ്റം വരുമോ എന്നറിയില്ല.പക്ഷെ ഇതൊരു നല്ല തുടക്കമായി കരുതുന്നു. നമ്മൾ അർഹിക്കുന്ന സിനിമകൾ വരുന്നു എന്നാ തുടക്കം. ഈ സിനിമയുടെ വിജയം ഇതുപോലുള്ള സിനിമകൾക്ക് പ്രചോദനമാകാം. നമ്മൾ ചെയ്യേണ്ടത് ഇത് തീയേറ്ററിൽ കണ്ടു വിജയിപ്പിക്കുക എന്നാ ചെറിയൊരു കാര്യവും. ഒന്നുറപ്പാണ്…മേരിക്കുട്ടി ഒരിക്കലും നിങ്ങളെ നിരാശപ്പെടുത്തില്ല