Kaddipudi എന്ന സിനിമയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള ദുനിയാ സൂരി- ശിവണ്ണ കോംബോ എന്ന നിലയിൽ ടഗരു വലിയൊരു പ്രതീക്ഷ ഫാൻസിനു നൽകിയിട്ടുണ്ട്. പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ തന്നെ ഫാൻസിനും ക്രിട്ടിക്‌സിനും ഒരേപോലെ തൃപ്തിപ്പെടാനുള്ള വകുപ്പ് സിനിമയിലുണ്ട്.

Kaddipudi യും Tagaru ഉം തമ്മിൽ താരതമ്യപ്പെടുത്തിയാൽ ഇത്തവണ കുറച്ചു കൂടി ഓഡിയൻസ് ഫ്രണ്ട്ലി ആയാണ് സിനിമ എടുത്തിരിക്കുന്നത്. നിയോ നോയർ രീതിയിൽ തന്നെയുള്ള ആഖ്യാനം ആണെങ്കിലും ഇത്തവണ സ്ക്രീൻ പ്ലേ കൂടുതൽ ശക്തമായി തോന്നി.

ഒരുപക്ഷെ പോലീസ് വേഷത്തിലുള്ള ശിവണ്ണയുടെ പോസ്റ്ററുകൾ പുറത്തു വിടാതെ ഇരുന്നെങ്കിൽ, ഈ സിനിമയിൽ ഇരുന്നു ഗ്യാങ്‌സ്റ്റർ തന്നെയാണ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു പബ്ലിസിറ്റി നൽകിയെങ്കിൽ കുറച്ചൂടെ ഇമ്പാക്റ്റ് ഉണ്ടായേനെ എന്ന് തോന്നി.

സിനിമ തുടങ്ങുന്നത് മുതൽ കാണിക്കുന്ന ഓരോ സീനുകളും എത്രത്തോളം പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു എന്നത് ആ സീനുകളൊക്കെ റിവേഴ്സിൽ വീണ്ടും വരുമ്പോൾ പ്രേക്ഷകന് വ്യക്തമാകുന്നുണ്ട്. അതിനാൽ തന്നെ ഒരൊറ്റ സീൻ പോലും അനാവശ്യം എന്ന് പറയാനില്ല.

ഒരു മാസ് ഫാക്ടറിന് വേണ്ട കിടിലൻ പശ്ചാത്തല സംഗീതം കൃത്യമായി വേണ്ടയിടത്ത് മാത്രം ഉപയോഗിച്ചത് മനോഹരമായി തോന്നി. ഒരു സാധാരണ കോപ്പ് സ്റ്റോറി ആണെങ്കിലും ആഖ്യാനത്തിലുള്ള വ്യത്യസ്തതയും ശിവണ്ണയുടെ കിടിലൻ സ്ക്രീൻ പ്രെസൻസും സിനിമ മുഴുവനായുള്ള ഡാർക് മൂഡും ശക്തർ എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന വില്ലന്മാരും ഉള്ളതിനാൽ ഒരു ഡീസന്റ് വാച്ച് ആയിരുന്നു Tagaru.